0 2 minuten 2 maanden

Vroeger werd op elk pleintje of grasveld gevoetbald. Op de lagere scholen werd voor school, in de pauzes en ‘na school’ gevoetbald. Bij veel scholen schoof de plek waar gevoetbald werd eens per jaar op. Met de laatste klas werd op het “hoofdveld” gespeeld. Een paar jassen vormden de doelpalen en als de bal maar enigszins in de buurt van de jassen kwam werd er geschreeuwd om een “Pie” oftewel penalty. Het ene team vond dat de bal op de paal was gegaan terwijl de andere groep vond dat het een loepzuivere goal was. De “Pie” was dan beslissend. Uiteraard sneuvelde er tijdens het voetballen ook wel een ruit of kwam de bal terecht in de tuin van een boze buurman.

Moedervreugd terug in Tuinwijk.

Het beeld “Moedervreugde” van Maarten Pauw, op het Willem van Abcoudeplein raakte hierbij ook een keer beschadigd. Volgens de schrijver van dit verhaal was de bal niet over geschoten. Het was een doelpunt en zeker geen “Pie”. Na reparatie is het beeld verplaatst naar de huidige plek waar het veilig is voor rondvliegende voetballen. Uiteindelijk heeft alleen Ismaïl Aissati het geschopt tot profvoetballer bij onder ander PSV, Twente en Ajax. Hij heeft zelfs 27 interlands gespeeld in het Nederlands elftal en 2 interlands voor Marokko.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *